Viktoria komt uit Borsna, een kleine stad in het noorden van Oekraïne, in de regio Chernigiv. Toen de oorlog uitbrak, moest ze samen met haar man en hun vier kinderen hals over kop vertrekken. “We moesten heel snel weg uit onze stad,” vertelt ze. Via West-Oekraïne, waar ze kort in Lutsk verbleven, kwamen ze uiteindelijk naar Nederland. “Een vrouw vertelde ons dat we naar Nederland konden gaan, omdat er hier veel christelijke mensen wonen. Dat gaf ons vertrouwen.”

Sinds drieënhalf jaar woont het gezin in Oldebroek. “In het begin was alles nieuw: het land, de taal, de mensen. Maar we werden geholpen – door Henk, Arie Jan en andere vrijwilligers uit de kerk.” Ook Nederlandse families uit de buurt boden steun. “Ze vroegen wat we nodig hadden, gingen mee naar de winkel, hielpen met de kinderen. Dat was zó belangrijk. We kwamen hier met maar één tas per persoon.”

Viktoria en haar man waren in Oekraïne actief in de kerk, hij als pastor, zij als betrokken vrijwilliger. Ook in Nederland blijven ze zich inzetten voor anderen. Vrijheid betekent voor Viktoria meer dan alleen veiligheid. “Voor ons is vrijheid geestelijke vrijheid,” zegt ze. “Vrij zijn van angst, van zonde, van zorgen. Dat je kunt leven, ademen en geloven zonder dreiging.”

Toch blijft Oekraïne in hun hart. Familie, vrienden en kerken zijn daar gebleven. “Onze droom is om ooit terug te keren, om anderen te helpen – hier én daar. Want we hebben juist door de hulp die we ontvingen in Nederland geleerd: mensen horen voor elkaar te zorgen. Dat is wat vrijheid betekent.”