Piet de Jong vertelt het indrukwekkende verhaal van zijn vader, Johan de Jong,  een Rotterdammer die tijdens de razzia van 1944 werd opgepakt en via Kampen naar Wezep en later Duitsland werd gebracht. Johan was pas zeventien toen hij een zwaar ongeluk kreeg in een drukkerij, waarbij zijn hand verminkt raakte. Toch bleef hij veerkrachtig en vond hij later in zijn geloof en medemenselijkheid een veerkracht.

Tijdens zijn dwangarbeid hield Johan dagboeken bij, waarin hij schreef over de barre omstandigheden en de overtocht over het IJsselmeer in kolenschepen, het werken aan de spoorlijn bij Hamburg, de kou, de honger en het gemis van thuis. Ondanks zijn verwonde hand hielp hij anderen, leidde hij gebedsmomenten en bood hij hoop. Zijn geloof gaf hem houvast, ook toen hij ziek werd en uiteindelijk liftend naar Nederland wist terug te keren.

Na de oorlog bleef hij die houding van zorg en betrokkenheid trouw. Hij werd ouderling in de kerk, hielp collega’s, maakte brailleboeken voor blinden en stond altijd klaar voor wie steun nodig had. “Hij was de helpende hand, letterlijk en figuurlijk,” zegt Piet.

Voor Piet en zijn familie is het doorvertellen van zijn vaders verhaal een eerbetoon. “Hij sprak nooit kwaad, zelfs niet over de Duitsers. Hij leerde ons: help wie hulp nodig heeft.” Dat is wat Piet wil doorgeven aan volgende generaties: dat vrijheid groeit wanneer je, zoals zijn vader, de hand uitsteekt naar een ander.