Nadereh kwam in 2014 vanuit Iran naar Nederland. Ze vertelt hoe moeilijk het was om opnieuw te beginnen in een onbekend land zonder de taal te spreken. “Je moet van nul af aan beginnen,” zegt ze. Communicatie was haar grootste uitdaging, maar ook haar motivatie: ze wilde mensen kunnen begrijpen en haar verhaal delen. Met hulp van haar buren, die haar spontaan een briefje met een taallink gaven, begon ze zelfstandig Nederlands te leren. Later volgde ze lessen via Vluchtelingenwerk en vond ze haar plek in de gemeenschap van Wezep.

Door vrijwilligerswerk leerde ze de Nederlandse taal en cultuur beter kennen. Inmiddels werkt ze als klantmanager statushouders bij de gemeente Oldebroek, waar ze nieuwkomers begeleidt bij hun eerste stappen in de samenleving. “Ik gebruik mijn eigen ervaring om anderen te helpen,” vertelt ze. Vooral vrouwen probeert ze te stimuleren kleine stappen naar buiten te zetten: “Niet binnen blijven, gewoon naar buiten gaan, praten met mensen. Zo bouw je een netwerk op.”

Nadereh werkte in Iran in het onderwijs, maar koos in Nederland een nieuwe richting. Ze volgde opleidingen in de zorg en het sociaal werk. “Ik wilde mijn positie terugvinden en iets teruggeven. Van één hand ontvangen, met de andere doorgeven.”

Vrijheid betekent voor haar zichzelf mogen zijn: keuzes maken, spreken, leren zonder angst. “Dat is niet vanzelfsprekend,” zegt ze. Haar wens voor de toekomst is eenvoudig en krachtig: “Geen oorlog meer. Dat iedereen veilig kan leven in zijn eigen land, zonder opnieuw te hoeven beginnen.”