In dit interview vertelt Marietje Bredewout Voulon (geboren in Zwolle, later woonachtig in Wezep) over haar jeugd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Haar vader was kapper in de Willem de Zwijgerkazerne. Toen de Duitsers de kazerne overnamen, kon hij kiezen: werken als kapper of naar Duitsland worden gestuurd. Hij bleef en raakte actief in het verzet, zonder dat zijn kinderen dit wisten. Hij ving jonge mannen op die anders naar Duitsland gestuurd zouden worden, hield een geheime radio in de kelder en gaf informatie door.

Een indrukwekkende herinnering is de komst van honderden Rotterdammers, per boot naar Kampen gebracht, die vanuit daar richting Zwolle en Wezep trokken. Uitgehongerd en vaak op blote voeten liepen ze door het dorp. Op aanwijzing van haar vader bakte haar moeder brood en stonden de kinderen langs de weg met schalen eten. “Het enige dat je hoorde was: honger, honger, honger,” vertelt Marietje. Een beeld dat haar altijd is bijgebleven.

Ze herinnert zich ook beschietingen, brandende gebouwen en onderduikers die in hun huis sliepen. Haar vader voorkwam zelfs dat de kazerne werd opgeblazen door sabotage te plegen, al sprak hij daar zelf nooit over. Pas veel later realiseerde Marietje zich hoe groot zijn rol in het verzet is geweest.

Voor haar is het belangrijk dat deze verhalen verteld blijven worden. Veel verzetsmensen zwegen na de oorlog, waardoor hun daden vergeten dreigen te raken. “Het is een vergeten verhaal,” zegt ze. “Juist daarom moet het doorgegeven worden, zodat nieuwe generaties beseffen wat verantwoordelijkheid, moed en solidariteit kunnen betekenen.”