Han Wilmink is predikant in Wezep en noemt zichzelf met een glimlach ook wel de “kookdominee”. Voor hem is eten méér dan voeding: het is een manier om mensen te verbinden. 
In zijn kerken organiseert hij regelmatig kookavonden met Oekraïense vluchtelingen of benefietdiners voor projecten in binnen- en buitenland. “Aan tafel ontstaat gemeenschap,” zegt hij. “Voedsel is cultuur, troost en ontmoeting.”

Zijn drijfveer ligt diep in zijn geloof verankerd: de roeping om naast de ander te staan. “Je leeft niet voor jezelf, maar om anderen gelukkig te maken,” vertelt hij. Die overtuiging bracht hem van de keuken in Wezep tot aan de Gazastrook, waar hij zag hoe mensen met bijna niets toch hoopvol bleven. Zulke ervaringen maken hem des te dankbaarder voor de overvloed in Nederland.

Han ziet vrijheid niet als iets individueels, maar als iets dat verantwoordelijkheid vraagt. “Vrijheid zonder verantwoordelijkheid bestaat niet,” zegt hij. “Je kunt niet in je cocon blijven zitten terwijl anderen lijden. Vrijheid betekent ook: je handen uitstrekken naar wie niet vrij is.”

Met zijn kookprojecten wil hij precies dat zichtbaar maken: hoe samen eten grenzen kan doorbreken. “Als een Oekraïense vrouw zegt: deze soep smaakt net als thuis, dan zie je even haar glimlach terug. Dat is betekenis. Daar gebeurt iets van hoop.”

Zijn boodschap is eenvoudig en krachtig: door te delen van tijd, talent of een maaltijd geven we elkaar een stukje vrijheid terug.