Gerrie is een vaste kracht bij de Huiskamer in Wezep. Elke dinsdagmiddag kookt ze er soep en helpt ze als gastvrouw. “Het gaat niet alleen om eten,” zegt ze, “het gaat om aandacht.” Met een glimlach serveert ze een kop soep, maar haar echte werk gebeurt in de gesprekken: even vragen hoe het gaat, een kaartje schrijven, luisteren. “Dat contact is zó belangrijk. Mensen voelen zich hier gezien.”

Vrijwilligerswerk loopt als een rode draad door haar leven. In de jaren tachtig hielp ze al mee met hulptransporten naar Polen en Roemenië. Later, na haar hartinfarct, vond ze in het vrijwilligerswerk nieuwe betekenis. “Je kunt minder doen dan vroeger, maar aandacht geven kan altijd.”

Bij de Huiskamer ontmoet ze mensen van alle leeftijden ouderen, maar ook jongeren of toevallige voorbijgangers die even binnenlopen. “Als de deur openstaat, komt er altijd iemand binnen,” zegt ze. “En dat is precies wat we willen: dat mensen zich welkom voelen.”

Voor Gerrie is dit werk een vorm van geven én ontvangen. “Ik krijg er energie van,” zegt ze. “Het samen zijn doet mij net zoveel goed als de mensen die hier komen.”

Ze gelooft dat kleine gebaren verschil maken: een warme maaltijd, een luisterend oor, een open deur. “Soms is dat alles wat iemand nodig heeft.”

In haar woorden klinkt de kern van haar werk door: vrijheid is samen leven, niet langs elkaar heen.