Twaalf jaar geleden kwam Fatma uit Somalië naar Nederland, na een lange en gevaarlijke reis. Ze vluchtte met haar twee jonge kinderen via Jemen, waar opnieuw oorlog uitbrak. Alleen, te midden van geweld en onzekerheid, bleef ze hopen op hereniging met haar man die al in Nederland was. “Ik zocht alleen een veilige plek,” zegt ze. Na jaren van wachten en angst kreeg ze eindelijk goed nieuws: ze mocht komen. “Ik geloofde het pas toen ik echt hier was.”

In Nederland kreeg Fatma hulp van Marian, vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk. Marian vocht letterlijk voor haar zaak, zelfs tot aan de rechtbank om de gezinshereniging mogelijk te maken. Sindsdien groeide er een hechte band tussen de twee vrouwen. Fatma noemt Marian “als een moeder voor mij.”

Het leven in Nederland bracht rust én nieuwe kansen. Fatma leerde de taal, volgde lessen en werkt nu zelf als vrijwilliger bij Samen in gesprek (SIG), waar ze andere vrouwen ondersteunt. “Eerst kreeg ik hulp, nu geef ik het door,” zegt ze trots.

Voor Fatma betekent vrijheid dat mannen en vrouwen gelijk zijn en dat haar kinderen mogen dromen: “Mijn dochter wil tandarts worden  hier kan dat.” Marian ziet in haar verhaal de kern van menselijkheid: “Binnenin zijn we allemaal hetzelfde. Vrijheid is dat we elkaar die ruimte gunnen.”

Hun verhaal laat zien dat vrijheid niet vanzelfsprekend is maar groeit, wanneer mensen elkaar zien en helpen.