Carolien Hoogenboom vertelt over het bijzondere verhaal van haar oudoom, Pieter Leendert van Zijl, die tijdens de razzia van november 1944 werd opgepakt en via de Sluisjesdijk in Rotterdam naar Kamp Wezep werd gedeporteerd. Toen haar ouders overleden en zij het huis opruimde, vond Carolien een dikke map met zijn handgeschreven manuscript. Ze was diep onder de indruk van de persoonlijke beschrijvingen en typte alles over, zodat haar familie het kon lezen. Via de Historische Vereniging Schiedam kwam ze in contact met onderzoekers van de Razzia 1944, die het manuscript als waardevol bronmateriaal herkenden. Fragmenten daaruit zijn inmiddels vereeuwigd op een herdenkingspaneel bij de Sluisjesdijk.

Het verslag van haar oudoom beschrijft aangrijpend hoe de mannen door regen en modder marcheerden, ondergebracht werden in een kolenschip, en onderweg hulp kregen van inwoners van Wezep die appels en boterhammen uitdeelden – ondanks het gevaar. In het kamp zelf heerste kou en honger, maar ook kameraadschap. Na vijf dagen wist Pieter met vier anderen te ontsnappen; ze vonden onderdak bij boeren, een dominee en een boswachter, en bereikten uiteindelijk lopend Rotterdam.

Na de oorlog leefde hij verder in stilte; pas decennia later kwam zijn verhaal aan het licht. Voor Carolien is het belangrijk dat deze geschiedenis bewaard blijft, “zodat we beseffen wat vrijheid betekent”. Ze benadrukt het mededogen van de burgers die destijds hielpen, en het belang van blijven vertellen – als eerbetoon aan hen die moed toonden, en als waarschuwing voor wat nooit vergeten mag worden.