Arthur Mekes vertelt over zijn vader, een jonge vader in Rotterdam die tijdens de razzia van 
10 november 1944 werd weggevoerd, slechts weken na de geboorte van zijn dochter. Met duizenden anderen werd hij via schepen naar Wezep gebracht. Onderweg heerste angst en onzekerheid, maar in Zwolle en Wezep stonden burgers klaar met brood, appels, melk en schoenen of sokken, kleine daden van menselijkheid die voor velen het verschil maakten. In Wezep schreef hij brieven naar huis, die via behulpzame dorpsbewoners van Wezep hun weg vonden naar Rotterdam waar zijn vrouw en kind achterbleven.

Vanuit Wezep werd hij naar Duitsland getransporteerd, eerst naar een kalimijn in Eisleben, later naar ondergrondse fabrieken in Nordhausen waar vliegtuigen en wapens werden gebouwd. Daar zag hij het leed van dwangarbeiders en gevangenen uit nabijgelegen concentratiekampen. Zelf wist hij uiteindelijk administratief werk te krijgen een kleine verlichting in een donkere tijd. Zijn chef, Herr Schmid, bleek geen nazi en durfde openlijk woede te tonen na het bombardement op Dresden: “Heb je nou je zin, idioot dat je bent?”

Na maanden van zwerven en wachten keerde hij in juni 1945 terug naar Rotterdam, waar hij zijn leven weer oppakte. Over zijn ervaringen sprak hij zelden – niet uit onwil, maar om vooruit te kunnen.

Zijn zoon Arthur vertelt dit verhaal nu wél, om te herinneren dat vrijheid begint bij menselijkheid. Dat ware kracht niet ligt in macht, maar in de hand die je uitsteekt om te geven, te troosten, of eenvoudigweg te laten weten: jij hoort erbij.