Wiebe van Klaarbergen uit Wezep is vrijwilliger bij Humanitas. Hij helpt statushouders en nieuwkomers met administratie, financiën en praktische zaken — maar eigenlijk met alles wat nodig is. “Als er gordijnen opgehangen moeten worden, dan doe ik dat ook,” zegt hij nuchter. Voor Wiebe is helpen vanzelfsprekend.

Zijn leven lang stond in het teken van zorg. Hij verzorgde jarenlang zijn vrouw en werkte eerder bij Slachtofferhulp. Toen zij overleed, vond hij via Liesbeth van Humanitas nieuw vrijwilligerswerk. “Ik vroeg: heb je wat voor me? En vanaf dat moment kwam er steeds iets bij.” Zo helpt hij mensen uit Eritrea, Syrië en andere landen bij het begrijpen van brieven, aanvragen of gewoon bij een kop thee aan de keukentafel. “Het begint met luisteren,” zegt hij. “Je moet geduld hebben. Eerst praat je, dan komt de brief pas op tafel.”

Wiebe groeide op met het voorbeeld van zijn moeder en grootmoeder, die altijd klaarstonden voor anderen. “Bij ons thuis gold: je loopt nooit met lege handen weg.” Die mentaliteit geeft hij nu door — ook aan zijn zoon, die na een kop koffie altijd even helpt met afwassen.

Voor Wiebe is dit vrijwilligerswerk meer dan hulp bieden: het is menselijkheid. “Je helpt niet alleen een ander, je krijgt er ook iets voor terug. Een glimlach, vertrouwen, vriendschap.”

Zijn credo is eenvoudig: vrijheid is verantwoordelijkheid nemen voor elkaar.