Liesbeth Smit zet zich al jaren in voor anderen als coördinator van de Huiskamer in Wezep en als begeleider van gezinnen die hun thuisland ontvluchtten. Wat haar drijft, is moeilijk in één zin te vatten. “Het komt op je pad,” zegt ze bescheiden. “Ik heb diep respect voor mensen die alles achterlaten en opnieuw beginnen. Als ik hen kan helpen om hier weer hun draai te vinden, dan doe ik dat met hart en ziel.”

Voor Liesbeth draait het om één kernwoord: ruimte. Ruimte om jezelf te zijn, om te leren en te groeien. Dat geldt voor vluchtelingen net zo goed als voor ieder ander. “Je moet de ander de kans geven om zich te ontwikkelen, zonder oordeel. Alleen dan ontstaat begrip. En begrip is de basis van samenleven.”

Ze vergelijkt haar werk met het opvoeden van kinderen: nieuwsgierig zijn naar wie iemand is en wat diegene nodig heeft om zich te ontplooien. “Ik wil dat mensen voelen dat ze hier mogen zijn zoals ze zijn,” zegt ze. “Dat ze niet hoeven te veranderen om erbij te horen.”

In haar werk bij de Huiskamer ziet ze elke dag hoe belangrijk dat is. Mensen bloeien op zodra ze gezien worden. “Als je ruimte maakt voor de ander, kom je zelf ook verder,” zegt Liesbeth.

Vrijheid, zo gelooft ze, begint niet bij jezelf maar bij de ruimte die je een ander gunt.

Genet, Awet en Liesbeth

Genet vluchtte jaren geleden alleen uit Eritrea naar Nederland. Haar man en kinderen moesten nog lange tijd wachten voordat ze konden volgen. De eerste periode in Nederland was moeilijk: een nieuw land, een onbekende taal en veel onzekerheid. Genet kwam terecht in Wezep, waar ze hulp kreeg van vrijwilligers. Toen haar gezin eindelijk in Oldebroek kon wonen, begon langzaam een nieuw hoofdstuk.

Vrijwilliger Liesbeth van Humanitas werd aan haar gekoppeld om te helpen met administratie, formulieren en praktische zaken. Gaandeweg groeide er een warme band. Liesbeth vertelt hoe ze diep onder de indruk is van de kracht en saamhorigheid van het gezin: “Ze waren lange tijd uit elkaar, moesten alles opnieuw opbouwen, maar bleven een hecht gezin. Dat vind ik bewonderenswaardig.”

Zoon Awet, inmiddels zeventien, herinnert zich dat het in het begin lastig was om de taal te leren, maar ook leuk om naar school te gaan en nieuwe vrienden te maken. Nu spreekt hij vloeiend Nederlands en kijkt hij met vertrouwen naar de toekomst. Hij heeft zijn diploma gehaald en wil verder leren in de elektrotechniek.

Voor de familie betekent vrijheid vooral veiligheid, samen zijn en kansen krijgen. Liesbeth ziet in hen het bewijs dat mensen, als ze ruimte krijgen om zichzelf te ontwikkelen, die kans ook grijpen. “Iedereen verdient een plek waar je kunt groeien, waar je gezien wordt,” zegt ze. “Dat is vrijheid.”