In dit interview vertelt Henk Koele (geboren in 1930) over zijn jeugd in Hattemerbroek tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was negen jaar oud toen de oorlog uitbrak en herinnert zich levendig hoe de IJsselbrug werd opgeblazen en kort daarna de eerste Duitse soldaten met motoren en tanks het dorp binnenkwamen. De eerste jaren leek het leven nog enigszins gewoon door te gaan, maar gaandeweg werd de bezetting voelbaar.

Henk groeide op in een groot gezin met twaalf kinderen. Zijn oudere broers doken onder om niet in Duitsland te hoeven werken; een van hen werd gearresteerd, maar wist vrij te komen. Het gezin leefde voortdurend in spanning, maar er was ook vindingrijkheid en saamhorigheid. Zijn moeder was een dappere vrouw die manieren vond om voedsel te regelen – soms zelfs door een heel varken verstopt over de IJsselbrug te smokkelen. Henk zelf hielp mee met het slachten en het verdelen van vlees, en leerde al jong hoe belangrijk het was om creatief te overleven.

Indrukwekkend was ook de komst van honderden uitgeputte Rotterdammers die via Kampen naar Wezep en Hattemerbroek kwamen. Het dorp deelde brood, appels en peren met de hongerige mensen, vaak onder de ogen van Duitse soldaten. Ondanks gevaar hielp iedereen waar mogelijk.

Terugkijkend beseft Henk hoe bijzonder de verbondenheid in die jaren was. Zijn boodschap aan nieuwe generaties is helder: “Help elkaar zolang het kan, steun elkaar, en laat nooit meer oorlog ontstaan.”