Beerd Bovendorp runt samen met zijn vrouw het Oorlogsmuseum Oldebroek, ontstaan uit een diepe fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog en de wens om de verhalen uit de regio levend te houden. “In onze omgeving was niets waar mensen konden zien wat er hier is gebeurd,” vertelt hij. “Toen dachten we: dan doen we het zelf.” Wat begon als een particuliere verzameling groeide uit tot een museum vol tastbare herinneringen aan een tijd die nooit vergeten mag worden.

Beerd ziet het museum niet alleen als een plek om te bewaren, maar vooral als een plek om door te geven. Scholen komen er op bezoek, kinderen leren wat oorlog betekent, niet uit boeken, maar door te zien, te horen en te doen. Ze leren hoe distributiebonnen werkten, maken wc-papier van kranten, en beseffen hoe schaarste en angst voelden. “We willen dat ze begrijpen wat vrijheid waard is,” zegt Beert.

Het museum vertelt ook het lokale verhaal: van onderduikers in Wezep, boeren die hongertrekkers hielpen, en Rotterdammers die hier voedsel vonden. Voor Beert is dat essentieel. “Achter elk voorwerp zit een mens, een verhaal. Als we die verhalen niet bewaren, verdwijnen ze voorgoed.”

Vrijheid is voor hem niet vanzelfsprekend. “Niemand wil oorlog,” zegt hij. “Daarom moeten we blijven herinneren, juist nu.”

Zijn missie is helder: door te bewaren, voorkomen we dat we vergeten.